మనం పుట్టాక అమ్మ ఒడిలోనే పడుకోబెట్టుకుంటుంది… మనకి తోడుగా ఉంటుంది… మనం ఎదిగిన తరువాత మన ఆట పాటలకు మన నాన్న తోడుంటాడు… చదువుకోవాల్సిన సమయంలో మన అక్కో చేల్లెల్లో అన్నయ్యో తమ్ముడో మనకి తోడుంటారు… మనం కాలేజీకి వచ్చాక, మన స్నేహితులు తోడుంటారు… ఇంకా పెదయ్యాక ఉద్యోగాలు చేసుకునే సమయానికి చుట్టూ జనాలు ఉంటారే తప్ప మనకంటూ ఎవరు తోడుండే వాళ్ళుండరు… మన వాళ్ళు అనుకునే స్నేహితులు కూడా ఎవరి జీవితాల్లో వాళ్ళు బిజీ అయిపోతారు… ఏ పండక్కో పబ్బానికో పుట్టిన రోజుకో పెళ్లి రోజుకో శుభాకాంక్షలు చెప్పడానికి చెప్పుకోడానికి మాత్రమే గుర్తొస్తారు… మరి బిజీ అయిపోతే అది కూడా కష్టమే… ఒంటరిగా ఫీల్ అవుతారు… కానీ కాలం వెనక పరుగులో పడి చిన్నప్పటి నుంచి మనం పట్టించుకున్న లేకపోయినా మన కోసమే అన్ని అనుకునే మన తల్లిదద్రులకి మనం తోడు ఉండాల్సిన సమయం వచిందని గుర్తించలేరు… ఎవరి పర్సనల్ లైఫ్ వాడిది… ఎవడి స్వార్ధం వాడిది… మనకి చిన్నపుడు చిన్న నలత చేస్తే తల్లదిల్లిపోయేది అమ్మ… అదే అమ్మ ఇపుడు పని చేస్కోవడం కోడ కష్టమయ్యే రోజుల్లో ఏది ఆశించకుండా ఇంకా నీ సంతోషమే కోరుకుంటుంది... కానీ అమ్మని కనీసం పలకరించడానికి మాత్రం టైం ఉండదు… అమ్మ బాధలు అంత ఇంటరెస్టింగ్గా ఉండవు కదా… పైగా ఎక్కడ కర్చు పెట్టల్సివస్తుందో అనే స్వార్ధం… నువ్వు చిన్నప్పుడు ఏడిస్తే తిండి తిప్పలు మాని అల్లల్లాడిపోయేది… అలా కాకుండా తన స్వార్ధం తను చూస్కుని ఉండి ఉంటే, ఈ రోజు నువ్వు ఈ స్టితిలో ఉండే వాడివా? ఆలా చేయ లేదు కాబట్టే అమ్మ అయింది… అయినా ఈ రొజుల్లో అమ్మ అనే పదానికి మనం అర్ధం మర్చేసుకున్నాం కదా… పుట్టంగానే ఏ అమ్మమ్మ గారింట్లోనో ఆయ దగ్గరో వదిలేసి ఉద్యోగాల వెనక పరుగెడుతుంది ఈ రోజు అమ్మ… అదేమన్న అంటే పిల్లల భవిష్యత్తట… ముందు తల్లి ప్రేమ చుపించమ్మా తరువాత భవిష్యతు తీర్చి దిద్దుదువుగాని… ఇవన్నీ చూస్తుంటే మారుతుంది పరిస్థితులా మనామా అనిపిస్తుంది… పరిస్థితులు ఎన్నైనా మారొచ్చు గాక.. నువ్వు నీలా ఉండి నీ భాద్యతలు సక్రమంగా నిర్వర్తించినప్పుడే… నీకూ నీ జన్మకి ఒక అర్ధం.
No comments:
Post a Comment